Rozwój obszarów wiejskich należy łączyć z tworzeniem ludziom mieszkającym i pracującym na wsi i w małych miastach godziwych warunków bytu, zarówno w aspekcie materialnym jak i duchowym. Realizacja tego postulatu zależy od wielu czynników, ale przede wszystkim od możliwości wykreowania na obszarach wiejskich wielu i możliwie różnorodnych miejsc pracy. Także poza rolnictwem, jako że w miarę postępu procesów transformacji ustrojowej i integracji europejskiej zdecydowana większość polskich rolników będzie musiała poszukiwać dodatkowych źródeł dochodu.
Rozwiązanie kwestii zatrudnienia i wielu innych problemów środowisk rustykalnych (ekonomicznych, ekologicznych, społecznych i kulturowych) coraz powszechniej łączy się z mobilizacją sił i zasobów środowiska lokalnego dla samorozwoju. Na rolę i znaczenie aktywności własnej w procesach poprawy jakości życia na obszarach wiejskich duży nacisk kładzie się w założeniach nowej europejskiej polityki wiejskiej i regionalnej, firmowanych przez Unię Europejską. Podkreśla się jednak, że jeżeli ta polityka ma przynieść oczekiwane skutki społeczne, musi być powiązana z całym systemem tzw. proekologicznych przekształceń w obrębie najszerzej pojętego lokalnego systemu społeczno – gospodarczego. Wmontowanie rozwoju lokalnego w system proekologicznych przekształceń struktury społeczno – gospodarczej wsi i małych miast powinny uzupełniać działania na rzecz wykorzystania możliwości, jakie niosą nowoczesne media teleinformatyczne, tzw. Sprawna łączność, ale przede wszystkim systemy informacji komputerowej.
Wszystkie sygnalizowane założenia leżą u podstaw programowych Podyplomowego Studium Socjologii Wsi, w zakresie Polityki Rozwoju Obszarów Wiejskich, które Instytut Socjologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika ma zamiar uruchomić od lutego 2010 roku, w systemie tzw. nauczania na odległość.